De Hoge Venen

Home > België > De Hoge Venen

You need JavaScript enabled for viewing comments

Hoge Venen

De Hoge Venen, in het Oosten van de Provincie Luik, is één van de meest waardevolle natuurgebieden van België en verdient een bijzondere bescherming. Wandelen en langlaufen zijn geliefde vrijetijdsbestedingen van amateurs die in zomer en winter de streek bezoeken.

De Hoge Venen zijn ongetwijfeld één van de meest originele landschappen van de Ardennen en van de Eifel. Het strenge klimaat van deze streek, gepaard gaande met hevige neerslag, lange en koude winters en een lage gemiddelde temperatuur (6,1°) heeft het mogelijk gemaakt tal van uiterst zeldzame noordelijke-, atlantische- en bergplanten te behouden.

Het huidige veenlandschap is grotendeels gevormd onder invloed van de mens. De oude landbouw- en veeteeltpraktijken, zoals het weiden, het bestrijden van kreupelhout, het binnenhalen van hooi en de ontginning van turf hebben geleid tot de vorming van open ruimten. Tot in de Middeleeuwen daarentegen waren de Hoge Venen nog voor 90% bebost. Vanaf omstreeks 1840 (in de Pruisische periode) werd heel wat heideland herplant met sparren.

Dit heeft geleid tot een aanzienlijke afname van de veenoppervlakte, die voorheen de enige niet beboste zone was, omdat het water er aan de oppervlakte kwam, hetgeen de vorming van een turflaag bevorderde, die een hoogte van enkele meters kon bereiken. Dit is de enige natuurlijke biotoop die tot op heden nog steeds bestaat. De handhaving ervan vereist aanzienlijke beschermingsmaatregelen.

Met het oog op het behoud van de fauna en flora van de Hoge Venen werd een oppervlakte van 4.500 ha beschermd als natuurreservaat (reeds in 1957). Dat reservaat kreeg in 1966 het Europees diploma voor natuurbehoud.

[Bewerk] HET BOS

Het oorspronkelijke bos - beukenbos en eikenbos met berken - werd in de loop der eeuwen vernield door branden, overmatig vellen, het inrichten van weidelanden en het ontginnen.

De sparren werden recentelijk ingevoerd en zij leveren kwaliteitshout voor de zagerijen, papiernijverheid en paneelindustrie. Twintig plaatselijke zagerijen ontginnen een half miljoen m3 per jaar.

Sparren en andere naaldbomen dekken 90 % van de beboste oppervlakte van de Hoge Venen. Beuken en andere loofbomen dekken de rest. De huidige tendens bestaat erin de met loofbomen beboste oppervlakte te bevorderen en het ecologische beheer van de bebossing in de hand te werken door over te gaan tot het creëren van lichte plekken, die ten goede komen aan de fauna en flora, alsmede aan de herstelling van de bodem.

[Bewerk] DE FAUNA

De grote wilde fauna (herten, reeën en everzwijnen) is in de hele streek aanwezig. Het bestand wordt geraamd op 1.200 herten, nagenoeg dubbel zoveel reeën en een duizendtal everzwijnen.

Andere beschermde dieren zoals de korhaan, de marter en de wilde kat zijn eveneens aanwezig, alsook talrijke specifieke vogels en insecten.

[Bewerk] DE FLORA

Hier vindt men zeldzame soorten die de venen en vochtige zones bevolken, zoals beenbreek, wolgras, heide, lavendelheide, zevenster, kleine veenbes ...

[Bewerk] HET WATER

Alle waterlopen van de streek ontspringen in de Hoge Venen. Hun debiet is wildstromend en wordt gereguleerd door vijf stuwdammen die meer dan een miljoen inwoners van drinkwater voorzien.

[Bewerk] VERTREKPUNT

Vertrekpunt en informatiecentrum voor wandelingen en tochten door de Hoge Venen zijn het informatiebureau van het bosbeheer aan het Signal de Botrange, het bosmuseum 'Huis Ternell' in Eupen en het Natuurparkcentrum Botrange, dat op een steenworp van het hoogste punt van België (694 m boven de zeespiegel) gelegen is.